بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم :: پانیذ


بلبلانیم که در موسم گل خاموشیم

درخواست حذف این مطلب
تصمیمم بر این بود که به خیلی چیزها فکر نکنم. مثلا به جزئیات. به آ ین بارها یا اولین بارها. به اتفاق های ریز. اما امروز صبح که از خواب بیدار شدم و فهمیدم چهارشنبه ، یادم اومد که آ ین شیمی درمانی بابا قبل از سال نو، پارسال روز چهارشنبه سوری بود. اومدم به مامان و فائزه بگم که دیدم نه، صدام بدجوری میلرزه و با سکوتم هم قرار نیست بغض از بین بره. بلند شدم و تند راه رفتم توی اتاقم و زدم زیر گریه. زدم زیر گریه برای همه ی خیال های خامم. که توی فکر بهار چی از سرم می گذشت و چی شد. یاد نوشته ی پارسال افتادم که مثل یک مادر قرار بود ذوق کنم از بهار و بابا. اما اون آ ین دور شیمی درمانی بود که به خیر گذشت. دعاهای تحویل سالمون قرار نبود برآورده بشه. مثل همیشه. مثل هر سال. بر خلاف بابا که تحویل سال مقدس ترین لحظه بود براش و اما برای من ... بهار و تابستان از همیشه نحس تر شدند. انگار که انتقام نفرت همیشگی من رو می خواستن بگیرن. درست وقتی بیشتر از همیشه می خواستم خوشبینانه نگاهشون کنم. اما نشد. زشت ترین تصویرها رو جلوی چشمم آوردند و این نفرت، همیشگی شد.